| |
| |
Blijf af van die tengels!
"Ik doe het al zolang ik me kan herinneren," vertelt Bas Janssens [33], nagelbijter pur sang. "Ik kluif niet tot op het bot, maar als er iets af kan, dan heb ik het snel te pakken. Soms gebeurt het dat ik met een loszittend velletje de halve nagelriem erafscheur en dan wordt het een bloederig geheel. Dat is een blijvende afrader. Verder heb ik geen last van mijn nagelbijterij. Ik vind het wel een rustgevende bezigheid. Mijn vriendin is minder enthousiast. Die geeft me geregeld een tik op mijn vingers."
Officiële cijfers bestaan niet, maar volgens schattingen heeft ongeveer de helft van de mensen wel eens nagels gebeten of doet dat nog steeds. Het is een gewoonte die ontstaat als kinderen 3 of 4 jaar oud zijn en die meestal doorgaat tot in de puberteit. Over de oorzaken van het nagelbijten bestaan verschillende theorieën. De meest gangbare is dat kinderen hun gevoelens van frustratie of agressie op een bepaalde leeftijd niet meer kunnen of mogen uiten en dat vervolgens botvieren op hun eigen vingers.
Volgens die definitie is nagelbijten een manier om spanningen te ontladen; de zin om te bijten en het fijne gevoel iets in je mond te hebben, zoals duimzuigen, geven afleiding en ontspanning. Freud had het in dat verband over mensen die tijdens hun ontwikkeling zijn "blijven steken" in de orale fase [rond het eerste jaar] en daardoor gemakkelijk worden verleid tot activiteiten die hun oraal bevrediging schenken, zoals roken, eten en nagelbijten. Er zijn ook suggesties dat mensen gaan nagelbijten als ze óf te veel worden geprikkeld óf juist te weinig. In het eerste geval is het een uiting van stress, in het tweede gewoon nagelbijten uit verveling. Daarnaast wordt nagelbijten wel gerelateerd aan dwangneuroses als anorexia of boulimia.
Dit klinkt allemaal behoorlijk zorgwekkend, maar nagelbijten is doorgaans een onschuldige bezigheid, verzekert psychiater Ivo Aben. "Veel mensen beginnen er mee als kind en meestal gaat het vanzelf weer over. Als kind sabbel je vaak op je vingers. Daarvan worden de nagels zacht en dus makkelijk af te bijten. Vervolgens ga je alle vingers af en voor je het weet is een gewoonte geboren. Het is helemaal niet gezegd dat er psychische klachten aan ten grondslag liggen, ook niet als je het als volwassene nog steeds doet. Nagelbijten kun je prima afleren met gedragstherapie, waarbij je bewust wordt gemaakt van je "bijtmomenten" en alternatieven krijgt aangereikt. Als er toch diepere, psychiatrische spanningen achter liggen, dan zullen die zich wel via andere wegen ontladen, bijvoorbeeld in nieuwe dwangneuroses."
"Er zijn natuurlijk allerlei gradaties in nagelbijten. Als het neigt naar automutilatie, zelfverminking, en de halve vinger wordt afgekloven, dan is het vanuit mijn perspectief zeer interessant om de oorzaak daarvan te onderzoeken. In dat geval is het een symptoom van andere problemen. Maar stabiele, vrolijke mensen kunnen ook nagelbijten, het hoeft niet per se iets te betekenen." Hoewel de oorzaken van mens tot mens kunnen verschillen, zijn de gevolgen van intensief nagelbijten vergelijkbaar. Wie aan de nagelrand begint te knabbelen, veroorzaakt kleine open wondjes, die makkelijk kunnen ontsteken.
Als de nagel te ver wordt afgescheurd, kan ook in het nagelbed een ontsteking ontstaan. Die kun je overigens zelf bestrijden door de vinger in warm water te baden en er een papje van magnesiumsulfaat [Engels zout] op te leggen. Bij chronische ontstekingen is meestal een bacteriële of schimmelinfectie in het spel. Een arts kan in dat geval een schimmelbestrijdende zalf of antibiotica voorschrijven. Het schoonhouden van de nagels is in alle gevallen aanbevolen, zeker bij kinderen.
Gezonde nagels en nagelriemen groeien regelmatiger en gladder, waardoor minder ruwe randjes ontstaan. De huid blijft dan zachter en soepeler, zonder de harde velletjes die zo prettig afbijten. Notoire nagelbijters zijn immers slechte nagelverzorgers, anders hebben ze minder te kluiven. Bas Janssens: "Ik heb ooit geprobeerd te stoppen, maar dat was nog moeilijker dan stoppen met roken. Een sigaret steek je bewust op, maar nagelbijten gaat bij mij volstrekt ongemerkt. Ik vergeet het gewoon. Als ik dan gedachteloos voor me uit zit te staren, zit die vinger alweer in mijn mond."
Bron: Algemeen Dagblad
Om u te helpen tegen deze gewoonte hebben we een speciaal nagelbijtarrangement.
|
|
|
|
|
|
